| تبليغات | X |
زمستان است
برف تمام هستی را سفید پوش کرده و سرما وانجماد در این پهنه موج می زند . . . . . .
طبیعت بی جان شده است !
سکوت و سکون در همه جا حکمفرماست . . . . .
سرها به گریبان است و دست ها در سایش هم ، شکوفه ها در انتظار شکفتن و پرستوها در
کمین پرواز یخ رودخانه ها ، برف درختان ، وسکوت همه در انتظار فرمانی هستند !
( فرمان بهار )
طبیعت به دستور بهار جنین وار تکانی می خورد و شکوفه ها شروع به شکفتن خواهند کرد . . .
کرم ها از پیله های زمستانی خود رها خواهند شد ، و پروانه ها جوان و شاداب
وپرستوها نغمه خوان بهار
طبیعت بی جان شده برای جان گرفتن بهانه ای دارد بهار
ای خرم روی ، ای بهاری دل ، براستی که زمستان رفتنی است
پرستو وار گوش به بهار بسپار واز پیله منجمد ودر خود پیچیده ات بدرای
( ای کرمک یخ زده از حصار زمستانی ات بیرون آی بهار را استقبال کن )
به قلم ابوالفضل
سلام من به محرم
سلام من به محرم ، به محرم گل زهرا به لطمه های ملا ئک به ماتم گل زهرا
سلام من به محرم ، به حال خسته زینب به بی نهایت داغ دل شکسته زینب
سلام من به محرم ، به دست و مشک ابوالفضل به ناامیدی سقا به سوز و اشک ابوالفضل
سلام من به محرم ، به عاشقی زهیرت به بازگشتن حر و عروج ختم به خیرش
سلام من به محرم م ، به غم وقصه مهدی به چشم کاسه خون و به شال ماتم مهدی
دوباره یه ماه محرم دیگه اومدو همه جا رنگ محرم گرفت ، این روزها به هر جایی که سر میزنی
بوی ابا عبدالله رو میشه احساس کرد ، از تکاپوی جوونا برای برپایی حسینیه وتکیه گرفته تا کفش
جفت کردن پیرمردا در مجلس عزای امام حسین ، از نوکری ذاکرای اهل بیت گرفته تا سقا شدن
کودکای خردسال ، از بوی رزقی که از آشپزخونه هیئت ها بیرون میاد تا بوی اسفندی که همه جارو
پر کرده، از حاجات دل حاجتمندان تا .................
خداوندا به حق محمد وآل محمد ( ص) قسمت میدم معرفتی رو با ما اعطا کنی که بتونیم این ماه رو
هر چه بهتر درک کنیم واستفاده اکمل رو از این ماه ببریم. انشالله
التماس دعا
ابوالفضل جان برو سفر سلامت
حسين آئينه نور خدائي است وجودش عين مصباحالهدايي است
اگر قرآن ناطق مرتضي بود حسين ايجاز آن در نينوا بود
بخوان اجمال و تفضيل امامان زخم يک جرعه زن با تشنهکامان
گرين يک جرعه از جام حسين است نصيبت نور آفاق و شين و عين است
بنازم شور مرکب راندنش را فراز نيزه قرآن خواندنش را
عبورش را ز خط آتش و خون حضورش را در اوج هفت گردون
سپرافکندن شب را به پايش طلوع صبح را در چشمهايش
غبار سم اسبش چون که خيزد به مستي سرمه در چشم تو ريزد
شهامت شرح قاموس حسين است شجاعت آستان بوس حسين است
این پستو تقدیم میکنم به دوست وهمکار عزیزم آقا ابوالفضل که انشالله فردا صبح راهی دشت عشق
( کربلاست ) ، انشالله سالار شهیدان این توفیقو بهش بده که بتونه زیارتی با معرفت و پر بار داشته
باشه و سالار شهیدان پشت و پناهش باشه .
حاج ابوالفضل نکنه یه وقت مارو فراموش کنی داداش ،
التماس دعا
کربلایی نشدم خجلت از این غم دارم تا ابد در دل خود شور محرم دارم
یا علی مدد
سکوت و سکوت و سکوت ، همه نگران و چشم انتظارند و چهره ی مهربان و مصمم پیامبر
آرامش را در فضا می پراکند و آن هم که علی است، یار همیشگی رسول خدا ، چهره ش از
همیشه زیباتر می درخشد و پیامبر صلوات الله علیه سخنانش را آغاز می کند.
حلاوت سخنانش باز هم جانهای عاشق را مست می کند و بناگاه این حرفها بوی هجران می گیرد،
بوی جدایی ، دلها می لرزد ، چشم ها اشکبار می شود ، اما انگار فقط این نیست.
پیامبرشخصی را نزد خود می خواند ، دستهایشان مانند دلهایشان که سالها هم زبان اند ، بهم گره
می خورد و پیامبر آخرین پیام را برای تکمیل دین الهی در غدیر خم به همه ی جانها فریاد می کند که :
و سالها می گذرد ، هنوز هم طنین صدای پیامبر جان هر انسان آزاده ای را می لرزاند و تبسم را بر
لبان هر عاشقی می نشاند . حالا دیگر پیامبر نیست علی هم نیست اما فرزند ایشان پسر دردانه ی
حضرت زهرا سلام الله علیها مهدی موعود (عج) هنوز هم در غدیر خم منتظر بیعت من و توست
تا شیعه شویم به معنای تمام کلمه .
دل در جوشش ناب عرفه، وضو مي گيرد و در صحراي عرفات، جاري مي شود. آن جا كه
ايوان هزار نقش خداشناسي است. لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته و چشم ها امان خود را از
بارش توبه از دست داده اند. دل، بيقرار روح عرفات، حضرت اباعبدالله الحسين (ع) شده است.
پنجره باران خورده چشم ها از ضريح اجابت، تصوير مي دهد و اين صحراي
عرفات است كه با كلمات روحبخش دعاي امام حسين (ع) و اشك عاشقان او بر دامن
خود اجابت را نقش مي كند. اشك و زمزمه ما را نيز بپذير، اي خداي عرفه
نگاه به تقویم زندگیت کن ، چند روز را با نگاه تکراریت تمام کرده ای ؟
تو نگهبان چند خاطره خاموشی ؟ کدام امید را در لحظه های رفته جا گذاشته ای ؟
چند روز در پیله بودی و چند روز را پروانگی کردی ؟
افسوس بس است روزهای پر معما در راهند . مگذار افسون بزرگ زندگی با قد کشیدنت کوچک شود
هیچ به بال یک پروانه خوب نگاه کرده ای؟ مگو که زندگی بی تفاوتی در برابر تکرار هاست .
هر وقت دلتنگ شدی مثل آسمان بی بهانه ببار ، آنقدر ببار که دوباره آفتابی شوی .
زندگی تکرار آبی و آفتابی شدن هاست ، این تویی که از هیچ و نیامده تصویرهای غم انگیز می سازی
با من از رویاهایت بگو ، بگو کنار آمدن کدام آرزو چادر زده ای ؟
تو از رفتن بارها بازگشته ای و همیشه جاده ها تو را با خود برده اند ، گاهی به علفهای کنار جاده
نگاه کن وروی آنها پا برهنه پای بگذار و نرمی و خنکی شان را در حالی که به آسمان آبی خیره
می شوی را خوب احساس کن .
خنده ها را در خیابان دیروز جا مگذار و از پشت پنجره باران خورده به ماه نگاه کن ، شبی در تقویم
هست که آن شب آخرین شبی هست که ماه تورا می بیند ،
وقت زیادی نداریم مگذار بر معبد چشمهایت گرد خستگی بنشیند ، تا می توانی در باران به گلها و
چشم ها نگاه کن .
وقتی باران شاعرانه ترین آهنگ دریایی اش را می نوازد لحظه های انتظار را به امید دیدار ترانه کن
باش ، ودر لحظه ها باش و تا می توانی زندگی کن .
میترا سهیل
یا ضامن آهو مدد
صدای گامهای یار می اید ، رضای آل احمد ، آن یگانه گوهردلدار می آید .
سلام بر آن امام رئوف ، سلام بر پادشاه عرض توس ، بر انیس النفوس و سلام بر آن شمس
الشموس
امشب مدینه غرق در شادی و سرور است ، فرشتگان وملا ئکه گرداگرد منزل امام موسی ابن جعفر
(ع) طواف می کنند ، و همچون پروانه بر دور شمع وجود نازنین آقا می گردند .
هشتمین گل سپهر سرمدی می آید و با قدوم مبارک و خجسته اش عالم را غرق
در نور می نمایید .
و زمین از اینکه پذ یرای قدوم مبارکش می باشد بر خود می بالد وبر آسمان فخر می فروشد .
نثار قدوم نازنین آقا علی ابن موسی الرضا این آفریده محبوب خدا ، شیفته علمدار کربلا ، شمس
الشموس ، انیس النفوس ، . . . . . . . .
اللهم صل علی محمد وآل محمد
قربون کبوترای حرمت ، قربون اون همه لطف و کرمت ، قربون صفات بشم امام رضا . . . . . .
قاصدک
قاصدک ،هان چه خبر آوردی ؟
از کجا وزکه خبر آوردی؟
خوش خبر باشی ، اما ، اما،
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه زیاری نه ز د یَار و دیاری - باری،
برو آنجا که بود چشمی و گوشی باکس ،
برو آنجا که ترا منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ ،
با دلم می گویم
که دروغی تو ، دروغ ،
که فریبی تو ، فریب
قاصدک، هان ، ولی .... آخر .... ایوای
راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، آی کجا رفتی ؟ آی....
راستی آیا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم – خردک شرشری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند .
مهدی اخوان ثالث
تولدی دوباره
یه ماه رمضان دیگه هم گذشت و به آخر رسید و شروعی دوباره
نمی دونم که چقدر تونستیم از این خوان الهی که گسترده شده بود بهره ببریم ؟
آیا تونستیم که از امتحان الهی سر بلند بیرون بیاییم ودرس خود سازی رو تمرین کنیم ؟ آیا این ماه سر
آغاز یک پویایی و دگر دیسی در زندگیمون شد ؟ ویا کماکان در خواب غفلت به سر می بریم ؟
زمانی که تو لیالی قدر نامه سرنوشت و تقدیرمون به دست آقا حجهّ ابن الحسن (عج) رسید دل آقا
شاد شد ویا . . . . . . . ؟
انشالله در این سر آغاز جدید با استعانت از پروردگار متعال ودر سایه حضرت صاحب الزمان (عج)
و نظر ولی نعمتون آقا علی ابن موسی الرضا (ع) بتونیم هوای نفس رو از خودمون دور کنیم ، با
نفس اماره به مبارزه بپردازیم و از منکر بپرهیزیم و تولدی دوباره داشته باشیم .
چه مصیبت عظیمی سرتاسر جهان را فرا گرفته، خداوندا چه بر سر عالم آمده ؟ گویی دنیا از
حرکت ایستاده و غرق در مظلومیت و ماتم شده .
دیشب چرا ستارگان گریه میکردند ، چرا ماه در هاله ای از سیاهی فرو رفته بود ؟
امروز چرا پروانه ها به سوی گلها نمی رود؟ چرا دگر رمقی برای عشق بازی ندارند؟
قاصد کها چرا بی خبرند ؟
چه کسی این سکوت مرگبار را می شکند ؟
خدایا این فضا چقدر سنگین است ، آیا کسی را یارای مواجهه با این حزن حزین هست ؟
به راستی آیا جهل وخشم سرکش بر ماه غریبستان فایق شده ، وجهل و نادانی بر صبر وحلم وداد
غلبه کرده؟؟؟؟
آیاعدل از لوح هستی رخت بر نبسته ؟؟؟؟
آیا ضربت جهل بر فرق عدالت فرو ننشسته؟؟؟؟
چه مظلومیتی ، چه ماتمی ، چه حزنی
نمیدانم چه کسی را یارای مواجهه با این غم است ، نمی دانم ، نمی دانم . . . . . . . .
تسلای دل حضرت صاحب الزمان ( عج ) صلوات
حضرت زهرا چشمتون روشن
یواشکی دستاتونو بگیرید طرف آسمون !
کی حاجت داره ؟
کی مریض داره ؟
کی گرفتاره ؟
کی دکترا ازش قطع امید کردن ؟
کی گره کوری تو کارش افتاده ؟
کی . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
کی می خواد عیدی بگیره ؟
امروز کریم اهل بیت اومده ، غریب مادر اومده ،عزیز زینب اومده ، . . . . . . . . . . .
حضرت زهرا (س) داره عیدی میده ، امیرالمومنین (ع) داره مژد گونی میده . . . .
تازه خودشونم که کریم اهل بیت (ص) هستن
بی بی دو عالم چشمتون روشن ، آقا امیرالمومنین قدم نورسیده مبارک . . . . . .
خلاصه از ما گفتن . مبادا یه وقت امروزو از دست بد ید ؟
امروز روز حاجت و عیدی گرفتنه ، بسم الله
« استشمام عطر خوشبوی رمضان از پنجره ملکوتی شعبان گوارای وجودتان باد »
کاش در این رمضان لایق دیدار شوم سحری با نظر لطف تو بیدار شوم
کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان تا که همسفره تو لحظه افطار شوم
دعا کنید شاید آقا پرده از چهره گشاید
( انشا الله )
روزگاری بس عجیب است ، دراین پهنه کسی فریاد می زند ، دراین دنیا که محبت رنگ باخته
وجایش کینه وحسد به جنب و خروش آمده ، شخصی هنوز پرچمدار عشق است وبر بلندای این
هستی عاشق وار فریاد می زند
« زنده باد عشق ، زنده باد دوست داشتن ، زنده باد دوستی »
تقدیم به تو که یاد آور فروردینی
امروز مصادف است با سالروز تولد استاد شهریار بزرگ مردی که روز تولد ش به نام روز « شعرو
ادب فارسی » نام گرفته ( البته با جای بحث) ونشان دهنده عظمت این شاعربزرگ معاصر می باشد
سرگذشت پر تلا طم این شاعر بزرگ معاصر می تواند برای ما حاوی پندیات بسیار ارزنده ای باشد
به همین مناسبت دراین پست مختصری از زندگی آن شاعر بزرگ را برای شما دوستان عزیز
می نویسم .
سید محمد حسین تبریزی ( ۱۲۸۵ تا ۲۷ شهریور ۱۳۶۷) متخلص به شهریار ( بهجت) شاعر
ایرانی که شعرهایی به زبانهای فارسی و ترکی آذربایجانی دارد. از شعرهای معروف ا و
می توان از « علی ای همای رحمت» و « آمدی جانم به قربانت» و« هذ یان دل »
« ای وای مادرم » به فارسی و « حیدر بابایه سلام» به ترکی آذربایجانی اشاره کرد .
استاد شهریار در سال ۱۲۸۵ روستای خشگناب در بخش قره چمن آذربایجان ایران در اطراف
تبریز متولد شد. پدرش حاج میر آقا خشگنابی بود که در تبریز وکیل بود.
پس از پایان سیکل اول متوسطه در تبریز در سال ۱۳۰۰ برای ا دامهٔ تحصیل از تبریز به تهران
رفت و در مدرسهٔ دارالفنون ( تا ۱۳۰۳) و پس از آن در رشتهٔ پزشکی ادامهٔ تحصیل داد.
قبل از گرفتن مدرک دکتری « به علل عشقی و ناراحتی خیال و پیشآمدهای دیگر» ترک تحصیل کرد.
سپس در سفری چهارساله به خراسان رفت و در آنجا با کمال الملک نیز ملا قات کرد وپس از آن
استاد به تهران برگشت و در سال ۱۳۱۵ در بانک کشاورزی استخدام شد و پس از مدتی
به تبریز منتقل شد.
حیرت
دوروزمانده به پایان عمرش ، تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است . تقویمش پر شده بود
و تنها دو روز ، تنها دو روز خط نخورده باقی بود . پریشان گشت وآشفته و عصبانی شده بود.
به خدا التماس کرد تا روزهای بیشتری به او بدهد ، داد زد خدا سکوت کرد ،
جارو جنجال به راه انداخت خدا سکوت کرد ، آسمان و زمین را به هم ریخت خدا سکوت کرد ،
کفر گفت وسجاده دور انداخت خدا سکوت کرد ، دلش گرفت و به سجده افتاد وگریست
" خدا سکوتش را شکست و گفت "
یک روز دیگر هم رفت و تمام روز را به بطالت گذراندی . او لا به لای هق هقش
گفت : اما با یک روز . . . . . با یک روز چه کار می توان کرد ؟
خدا گفت : آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ، گویی هزار سال زیسته است
و آنکس که امروزش را در نمی یابد هزار سال هم به کارش نمی آید .
آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت وگفت : حالا برو و زندگی کن
او مات ومبهود به زندگی نگاه کرد که در گودی کف دستانش می درخشید ، اما می ترسید
که حرکت کند ، می ترسید راه برود ،
( می ترسید که زندگی از لا به لای انگشتانش بریزد )
قدری ایستاد . . . . . و با خودش گفت : وقتی فردایی ندارم نگه داشتن زندگی چه فایده ای دارد ؟
بگذار این یک مشت زندگی را مصرف کنم . آن وقت شروع به دویدن کرد ، زندگی را به سرو رویش
پاشید ، زندگی را نوشید وزندگی را بویید . چنان به وجد آمده بود که دید می تواند تا ته دنیا بدود ،
می تواند بال بزند ، می تواند پا روی خورشید بگذارد ،
او در ان روز آسمان خراشی را بنا نکرد ، زمینی را مالک نشد ، پست ومقامی را به دست نیاورد.
اما . . . . . اما در آن روز دست بر پوست درختی کشید ، روی چمن خوابید کفشدوزکی را
تماشا کرد ، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید ، احساس می کرد به خدا نزدیک تر شده
است ، به آنهایی که نمی شناختنش سلام کرد ، و برای آنان که دوستش نداشتن دعا کرد .
چه زندگی لذت بخش شده بود . او در همان روز آخر آشتی کرد ، خندید و سبک شد ،
لذت برد و سرشار شد و بخشید ،
عاشق شد و عبور کرد و تمام شد
او تنها در همان یک روز زندگی کرد و فرشته ها در تقویم خدا نوشتند :
امروز او در گذشت ، کسی که هزار سال زیسته بود !
مطلع نور
ماه پانزده شبه دامن حود را جمع کرده ، میدان آسمان را ترک می گفت و هاله آن با نمای اندوهباری
همچون اشک از چشم آسمان می غلطید . تاریکی اندام سنگین خود را به ما وراء افقها می کشید
ولحظهای بعد در و دیوار شهر سامرا نقاب سیاه ظلمت را کنار زده ، سپیده دم پیشانی خود را به
ریگزارهای و گردونه تپه ها میسایید . نسیم صبح گاهی بوسه بر دجله و صورت نخل های پیر
وجوان می زد . گویی دنیا می خواست جلال و شکوه خاصی بخود بگیرد. اولین اشعه طلایی روز
چون تیری سینه سیاه افق را شکافت ، صدای موذن اوج گرفت و طنین انداخت :
الله اکبر ، الله اکبر . . . . . . .
دروازه سحر باز شد ، صبحی خجسته ، روزی مبارک ، روزی که با تمام روزها متفاوت بود .
هنوز صدای اذان به گوش می رسید که در یکی از خانه های شهر تاریخی سامره کودکی به دنیا آمد
که او هم بلا فاصله سرود عظمت خدا را به لب راند ، انگشت سبابه خود را به آسمان بلند کرد و گفت:
الحمدلله رب العالمین ، وصلی الله علی محمد و اله .
شادی و سرور بر همه جا دامن کشید و برق شعف از دیدگان مادر بیرون می زد ، پدر در حالیکه موج
نشاط از چشمانش بیرون میزد چنین گفت :
حمد خدا را که مرا زنده نگه داشت تا جانشینم را که از منست و در سیرت وصورت شبیه ترین افراد
به رسول الله( ص) می باشد را به چشم خود ببینم . خدایش اورا در پشت پرده نگه میدارد وسپس
ظاهر می شود وزمین را پر از عدل و داد می کند.
سپس کوک در حالی که در آغوش گهواره آرامیده بود به ابو نصر خادم گفت :
مرا می شناسی ، من خاتم اوصیاء هستم، خداوند به وسیله من بلاها را از اهل شیعه ام دفع می کند .
بدین ترتیب تولد شگفت انگیز ترین مخلوق تحقق یافت و این لحظه پر شکوه در ۱۵ شعبان سال ۲۵۵
هجری اتفاق افتاد ، او چند لحظه بعد غیبت صغری راآغاز کرد ودر آستین غیبت فرو رفت .
وبدین ترتیب حجت خدا در پشت پرده غیبت نهان گشت تا روزی پس از سپری شدن غیبت کبری
ظهور کند وبه جنایات وخیانت و ظلم و ستم انسانها خاتمه دهد و پرچم توحید را بر فراز کره خاکی به
به اهتزار در آورد .
انشا الله
گفته بودم : چوبیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم ؟ که غم از دل برود چون تو بیایی
یا بقیه الله هر جمعه که می شود : چشم انتظار شماییم . به شب شنبه که نزدیک می شویم .
می گوییم این جمعه هم گذشت و مولای ما نیامد وافسوس می خوریم
هرعاشورایی که می گذرد و می بینم باز این منتقم خون شهیدان کربلا نیامد . غم و دردمان دوبرابر
چندان می شود هر سالی که می گذرد و می بینیم که این سال هم گذشت و ما به فیض دیدار فایز
نشدیم می فهمیم که خیلی دوریم وبه توبه نصوح موفق نشده ایم . . . . . یا بقیه الله
توبه مان را هم از شما می خواهیم ، صفایمان را هم از شما می خواهیم ، پاکی پرونده مان را از
شما می خواهیم ، همه چیزمان را از شما می خواهیم که ما ولد صغیریم و شما مولا و سرور و
مهربان اگر چه اولاد بی ادب و جسور وسر به هوایی هستیم وشما را شرید و طرید و وحید و فرید
وغریب کرده ایم ولی دوستدار شما هستیم .
دست مارا بگیرید و مارا به خودمان وامگذارید . اگر ما هم دستمان را بیرون کشیدیم شما مارا دریابید
ونگذارید در کوچه پس کوچه های فتنه های آخرالزمان گم شوید.
یا بقیه الله ما را به حال خودمان وا مگذار . . . . . ما را از خانه خودت مران . . . . . ما را به
فیض دیدارت برسان .
یا بقیه الله زمانی که مارا بر بستر خاک می گذارند . آنجا دیگر هیچ چیز به درد ما نمی خورد مگر
محبت وعشق به شما. در لحظات دفن وخانه قبر ابتدای برزخ و در شب اول قبر که همه عزیزان
مارا در زیر خروارها خاک می گذارند و به سرعت وبا عجله بر می گردند . آنجا به فریاد ما برس .
خدایا آنقدر زبانم آلوده است و آنقدر بار گناهانم سنگین است که وقتی می خواهم دعا کنم شرم
می کنم. خدایا با این زبان آلوده و چشم آلوده و قلب آلوده شرم میکنم که از درگاه ربویت چیزی
بخواهم اما به شفاعت می آوریم معصومینی را که درگاهت قرب و منزلتی بسیار دارند یکی بی بی
فاطمه زهرا ( س) و یکی هم یوسف زهرا حضرت بقیه الله (عج) که شب و روز در پس پرده غیبت
اشک می ریزد . . . . و دیگر اهل بیت عصمت و طهارت را .
این معصومین را به در خانه ات آورده ایم تا اول زبانمان را از آلودگی پاک کنی وسپس توبه کنیم
وبعد دلمان را از آلودگیها پاک کنیم.
انشا الله
بر گرفته از کتاب ( نام محبوب )
السلام علیک یا صاحب الزمان(عج)
ای منتظر غمگین مباش ،
قدری تامل بیشتر ،
گردی به پا شد درافق ،
گویا سواری می رسد .
خداوندا خدمت بندگانیت رانصیبم کن ، وبار مردمانت رابر دوشم
گذارکه با این کارمعنا یابم.
زندگی کوتاه است و راهکار درازو فرصتها زود گذر.
( خدایا) تسلیم را پیراهنی کن وبه من بپوشان
( رضا ) را جامی کن وبه من بنوشان
( دیدارت) را شربتی کن وبه من بچشان
( مهرت ) رابذری کن ودر دلم بنشان
من تنها با نور خدا زندگی می کنم
اگربا خودمان صادق باشیم ، می توانیم همه اتفاقاتی رو که تا به حال برایمان افتاده است
را فهرست کنیم و ببینیم که چگونه خود ما در به وجود آمدن آنها موثر بوده ایم .
زندگی اینگونه پیش می رود :
ابتدا سنگ ریزه کوچکی به ما اصابت می کند . وقتی ما آن را نا دیده می گیریم ، یک آجر
به ما برخورد می کند ، آجر را نادیده می گیریم و بعد با اصابت یک تخته سنگ بزرگ
نابود می شویم .
اگر صادقانه به زند گی مان نگاه کنیم می توانیم جا هایی که از علایم هشدار دهنده غفلت
کرده ایم را ببینیم و بعد باز با وقاحت می پرسیم:
چرا من ؟
انتظار
هیچ چیز سخت تر از انتظار نیست ، آن هم انتظار برای لحظه ای
که کسی که دوستش داری صدایت کند وبه تو بفهماند که :
دوستت دارد
اما هر چقدر هم که انتظار سخت باشد به آن لحظه رویایی می ارزد
پس انتظار میکشم تا آن لحظه نصیبم گردد ، حتی اگر انتظارم بی حاصل باشد.
( تقدیم به پر پروازم )
دستم را بگیر
الهی ، رازدل را نهفتن دشوار است وگفتن دشوارتر
چگونه خاموش باشم ؟ که دل در جوش وخروش است ،
وچگونه سخن گویم که خرد مدهوش وبیهوش است .
وای برمن گردانشم رهزنم شود وکتابم حجابم .
چگونه گویم نشناختمت که شناختمت ،
وچگونه گویم شناختمت که نشناختمت؟
ازروی آفتاب وماه وستارگان شرمنده ام ، که همه در کارخود
استوارند و این سست عهد ناپایدار .
الهی عاقبت چه خواهد شد وبا ابد چه باید کرد ؟
الهی آن خواهم که هیچ نخواهم .
هرگز فراموشت نمی کنم (خدایا)
